ماجراهای يك دروغگوی خوش حافظه

New bigamy

coyfrown — Tue, 18 Nov 2008 07:31:18 GMT

هوا سرد شده. وقتش رسیده دو شلواره شویم.

22/2/2

coyfrown — Sun, 09 Nov 2008 07:33:18 GMT

1. هنوز هم توی کتم نمی رود. برای من که چهل شبِ سهرابْ به دوشِ رستم را با "بیت" های شاهنامه کردی تو یاد گرفته ام، شاهنامه، نوشداروی تلخ است. تو به من یاد دادی که تیشه کوهْ شکن فرهاد، تاب شکافتن قلب یک عاشق را ندارد. هه!! بیچاره مرضیه!! فقط "مَتَل"ِ "مَلِک محمد" را بلد بود که وقت هایی که تو سهم ما نبودی برایمان تعریف کند. آخرش هم نفهمیدم آن همه را از خودت می گفتی یا نه! تو که حتی با "قاچان" بازی کردن مان "بیت" می گفتی.

2. تو فرق می کردی. هر کدام از نوه هایت از راه دور می آمد، نگهش می داشتی و دورش می چرخیدی –کاری که مادرهامان هم نمی کردند-. می گفتی "شرط" کرده ای که "خِرّ" نوه هایت شوی. نه می دانستی درس چیست، نه دانشگاه، نه سربازی و نه کار! ولی همیشه می شنیدی و می دانستی. کم نبودند نوه هایی که گِرد تو "خِرّ" می خوردند تا شاید مزه کنند سنگینی پیکر مثل پَر شده ات را این روز آخری.

3. ... و طنز روز رفتنت سخت به دلم نشست. تازه می خواستم بیست و دو سال و دو ماه و دو روزه شدنم را با یک کیک شکلاتی جشن بگیرم. فقط مانده بودم کیکش را دو نفره بگیرم یا بیست و دو نفره. اما انگار تو نقشه بهتری داشتی. فکر کنم دو هزار و دویست و بیست و دو نفر را راحت جمع کردی. با رفتنت. جشن من بی تو عجب طعم گَسی داشت. طعم گریه، چایی، خرما و گلاب.

پ.ن.

1. جالب بود!! هیچ کس برای پست قبل کامنت نداد که "جای ما خالی"!!

2. کادوهای ما برای آسمانی ترین دختر دنیا

Pink nightmare

coyfrown — Sat, 01 Nov 2008 16:17:18 GMT

تمام معشوقه هایم را یکجا، دیشب به خواب دیده ام.

پ.ن.

حکایت من و دوست من و قاضی من

Bloodsong

coyfrown — Sat, 25 Oct 2008 13:13:18 GMT

جین خوش رنگش که به زحمت ران های پرمایه اش را نگه داشته بود، آن پایین اما راحت تر بود. پای چپش را روی صندلی گذاشته بود و آرنجش را روی زانویش تکیه گاه کرده بود. ردیف بسته دکمه ها از سگك نقره ای کمربند شروع و بالاتر از سینه هایش تمام می شد. دکمه باز، یقه های بلند پیراهن سفیدش را بلند تر نشان می داد. مثل همه دخترهای تگزاسی موهایش بلند بود و رها، پشت سرش آبشار شده بود. چشم هایش را با لبخندی منتظر به اسپانیولی دوخته بود.

اسپانیايي اما گرمش بود. دسته صندلی پشتش را می سوزاند. دست راستش، درب کیف گیتارش را نیمه باز نگه داشته بود و چشم هایش ناامیدانه دست چپش را دنبال می کرد. یک کافه منتظر بود. و دست چپ اسپانیايي، ماشه را لمس می کرد.

پ.ن.

پست قبلی برآورده نشد. انگار قرار است او گیتار بزند و تو به سازش مست برقصی.

My Possible Dreams

coyfrown — Sat, 11 Oct 2008 09:32:18 GMT

می خوام برم یه جای مه گرفته

که شبش ماه داشته باشه و آتیش و مزرعه.

تو،

یه گوشه بشینی و تار بزنی.

من هم تا بوق سگ برات آواز می خونم.

می سوزم از اشتیاقت

The day that never come

coyfrown — Tue, 07 Oct 2008 16:55:18 GMT

هر چند آنقدر زبل بود که هر چه روی پیشانی اش نوشته باشد فرقی به حالش نکند، اما به شدت به پیشانی نوشت معتقد بود. همیشه، سر جلسه امتحان ها، جلوی چشم مراقب، ورقه کنار دستی اش را رَکَب می زد. با آن زرنگی و با آن "ر" روی پیشانی اش، اگر می خواست راحت می توانست "رییس جمهور" شود.

معلمش - این روز ها معلم ها شماره تلفن همه را دارند، حتی رییس جمهور را- زنگ زده بود و می گفت:"ناکِس توی انشای ثلث آخر کلاس پنجمش،- با موضوع دوست دارید در آینده چه کاره شوید- نوشته بود: من در آینده یک "روسپی" خواهم بود".

نمی دانم. شاید آن روز هم ورقه کنار دستی اش را رَکَب زده بود.

پ.ن.

1. قرار نبود ادامه داشته باشند. این یعنی قرار نیست همه اینجا همیشه بیرون عینیت داشته باشد.

2. با تشکر از انسان ریخت عزیز: مانده ایم جنون مان را گردن کی بیندازیم در این قحطی لیلی.

۳. ما قرار است یک جایی برویم که می گویند سرد است. شاید مثل اینجا.

When I look at the mirror

coyfrown — Sun, 28 Sep 2008 19:38:18 GMT

به پیشانی نوشت اعتقاد نداشت. دست و پایش را بستند. زمینش زدند و با خنجر روی پیشانی اش، یک "ب" کندند. رهایش کردند. "بابا"یش خواندند و "بزرگ" و "مرد". خودش اما پا شد، لباسش را تکاند، "بازیگری" را برگزید و تا بود، به زندگی، می گفت ~~پانتومیم~~.

پ.ن.

پیشانی نوشت ها را شاید توی Deathnote ادامه دادم.

A world without Lemon

coyfrown — Wed, 24 Sep 2008 21:21:18 GMT

دلم نمی آید، ولی...

به پیشانی نوشت اعتقاد داشت. ولی آنقدر از خارجه رفتن با شوهرش Surprised شده بود که خیلی چیزها را فراموش کند. فالگیر قصه ما از خیلی وقت پیش خطوط پر پیچ و خمی را در پیشانیش می خواند. برایش غصه اش می گرفت و Sadjad می شد. بعدها که سوادش بالا رفت، فهمید آن خطوط S بوده و خبری از مار و اژدها نیست. تازه می فهمید راز Sms های بی جواب مانده اش را؛ هر چند هنوز Secret ماندن قضیه برایش نامفهوم بود.

نمی دانم!! ولی به نظرم Spouse گرفتن این همه ذوق زدگی ندارد عزیز دلم.

پ.ن.

با الهام از پیشانی نوشت های لیموبانو، وقتی در اتاقک فلزی می نویسد.

Fast Downward

coyfrown — Sat, 20 Sep 2008 06:38:18 GMT

پ.ن. (این یعنی پیش نوشت):

توضیح پست قبل را در کامنت آخر همان پست ببینید.

I have a dream that no one else could have

من رویایی دارم که هیچ کس دیگری نمی تواند داشته باشد

And threw away everything I didn’t need

و هر چیزی را که نیاز ندارم دور انداخته ام

Thoughts that I can’t surrender dwell in my chest

عقایدی را که نمی توانم دور بریزم در سینه من مانده است.

Even if I’m still in the rift between reality and ideals

حتی اگر من هنوز در شکاف بین واقعیت و آرزو مانده باشم

And my feet are bound by shackles of sacrifice

و پاهای من با زنجیر اسارت بسته شده باشند

My overflowing impulses aren’t fully repressed

انگیزه های طغیانگر من هنوز کاملا سرکوب نشده اند

Because I have a heart that yearns powerfully

چون من قلبی سرشار از آرزو دارم.

“Lies” “fears” “facades” “grief”

دروغها، ترس ها، نشانه ها(نماد ها)، اندوه ها!!

I won’t be weak enough

من آنقدر ضعیف نخواهم شد

To be apprehended by the various negative things

که با حوادث ناگوار هراسان شوم

I’m a trickster who doesn’t know loneliness

من شیادی هستم که تنهایی را نمی شناسم

تیتراژ پایانی DEATHNOTE (اصل آهنگ ژاپنی است).

The way I'd be satisfied

coyfrown — Mon, 15 Sep 2008 09:40:18 GMT

توی چشم هایش نگاه کرد، توی موهایش دست کشید:"آخه عزیزم!! کسی نمی ره با یکی دوست شه که نه کک مک داره، نه پدر و مادر".

لرزید و گفت:"اون فقط چشاش سبزه مامان"!!

پ.ن.

این روزها به شدت با جیمی- دوست پسر رامونا- همذات پنداری می کنم. فقط آن شمشیر سامورایی اش را کم دارم. "عمو ویگیلی در کانه تی کت" سلینجر را نخوانده از دنیا نروید.

وقتی یک پست به دل می نشیند